Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Επτάλοφη Πόλη

Πλοίο χωρίς επιστροφή, με τέρμα μια πόλη μακρινή…
όχι μια πόλη σαν κι’ αυτή, ερωτική¨ πληθωρική¨ αινιγματική.
Μυρωδιές και ήχους καρτερώ¨
εικόνες και αναμνήσεις νοσταλγώ¨
οι μνήμες στοιχειώνουν τον ύπνο μου¨¨
ανέμελα χρόνια ζωγραφίζουν το όνειρό μου¨¨
η μοναξιά με ταξιδεύει πίσω στο σπιτικό μου.

Το άρωμα της κανέλας πια δεν το μυρίζω,
Απ’ τα παραθυρόφυλλα τις ρόδινες πινελιές του ήλιου
στο καβαλέτο του ουρανού δεν αντικρίζω.
Το άγιο νερό του Βοσπόρου δεν το αγγίζω.

Μου λείπει ο νοτιάς που φύσαγε το γιόμα,
τα χρυσοκίτρινα τα φύλλα του πλατάνου
που στολίζανε το άγιο τούτο χώμα!
η ευωδιά του βασιλικού¨
που σαν μανδύας την πόλη στα δεσμά της τύλιγε σφιχτά¨
ο τρούλος της Αγιά Σοφιάς.
Αχνή οπτασία. Καημός.
Η θλίψη μου παρηγοριά¨
σημάδι άφαντης ελπίδας.
Αιώνια πληγή μιας απρόσμενης νύχτας.

Σε μονοπάτια άγνωστα βαδίζω.
Σαν λείπει η πνοή της, μια ζωή πια σαν κι’ αυτή ξέρω πως δε θα ζήσω¨
Δάκρυα λύπης, μοναξιάς με πλημμυρίζουν¨
είναι αυτά που τη μαγεία της πόλης μου θυμίζουν¨
αυτά που τις ψυχές σιωπηλά θρηνούνε
και που την άβυσσο, το δώρο του πολέμου, το μισούνε!
Ελπίζω στον χρόνο το γιατρό
και όχι τον πόνο οδηγό.

Γράφει η Ερωφίλη! 

Εμείς οι λίγο φευγάτοι


Είναι κι οι άνθρωποι, οι ασυμβίβαστοι. 
Εκείνα τα ελεύθερα πνεύματα που δε μπαίνουν σε καλούπια. 
Που από πουθενά δεν τους πιάνεις.
Που θαρρείς πως ποτέ δεν τους συναντάς.
Που εύκολα πιέζονται και ασφυκτιούν. 
Που πρέπει να τους αγγίξεις τόσο όσο. 
Που γλιστρούν σαν αερικά. 
Δεν ξέρεις πότε και αν τους έχεις. 
Που ακόμη κι όταν είναι εκεί, λες και δεν είναι
Κάπου ταξιδεύουν μονίμως, αιθεροβατούν, φευγάτοι βλέπεις
Που οι γνώμες των άλλων δεν τους αγγίζουν 
Γιατί δε μπορούν.
Είναι αυτοί που δε δίνουν δεύτερες ευκαιρίες
Γιατί η ζωή είναι πρεμιέρα
Και δεν παίζεται σε επανάληψη
Που λένε τα πράγματα με το όνομα τους
Που ίσως κάποιες φόρες δείχνουν πως δεν ξέρουν τι θέλουν. 
Γιατί πάντα το ψάχνουν
Που μπερδεύουν το παρελθόν με το παρόν
Που έρχονται και φεύγουν όποτε θέλουν
Που δεν τους κρατά τίποτα και κανένας
Αν δεν το επιλέξουν
Όλα από επιλογή τους.
Είναι εκείνοι που ξέρουν ποιοι είναι και τι θέλουν
Και θα το αποκτήσουν
Γιατί έχουν συνειδητοποιήσει την αξία τους.
Είναι εκείνοι που τα χουν βρει με τον εαυτό τους
Και πάνω απ’ όλα, θέλουν να τα ‘χουν καλά μαζί του
Μπορεί να σου φαίνονται αλλόκοτοι, άψυχοι, 
δίχως συναισθήματα, ψυχροί εκτελεστές
Αλλά μια μάσκα είναι, που κρύβει το μεγαλείο της ψυχής τους
Που δε μπορεί να κατανοηθεί από τον καθένα
Που δε μπορεί να ξαναπέσει σε λάθος χέρια
Γιατί λερώνονται.
Που είναι τόσο εύθραυστοι όσο δυναμικοί δείχνουν
Που δε μπορούν να τους καταλάβουν εύκολα
Γι’ αυτό και τους σκεπάζει πιο συχνά η μοναξιά
Τα έχουν βρει και μαζί της
Τους αναλώνουν τα πρόσκαιρα και επιφανειακά
Δε θα σταθεί κάποιος ανάξιος δίπλα τους 
Ούτε είναι πρόθυμοι να συμβιβαστούν. 
Πάντα ασυμβίβαστοι.
Που λυπούνται τους μίζερους και συμβιβασμένους
Αν τύχει και τους συναντήσεις
Να θυμάσαι πως ψάχνουν ανθρώπους
Αυτούς να τους αγαπάς πιο πολύ 
Να τους αγκαλιάζεις πιο σφιχτά.
Το αξίζουν.
Να ξέρεις ότι αυτοί, όταν δοθούν, είναι ολοκληρωτικά 
Ότι αυτοί είναι οι πιο αληθινοί αν και φευγάτοι
Επαληθεύουν πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Γράφει η Κρυσταλέννια Γαβριηλίδου!

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Τώρα θα γίνουμε αυτό που περιμένουμε!

 Όνειρα. Από μικρά παιδιά κάνουμε όνειρα. Άλλες φορές όταν πέφτουμε για ύπνο και άλλες όταν είμαστε ξύπνιοι. Όταν όμως τα όνειρα που κάνουμε στη φαντασία, μας με ανοιχτά μάτια, παίρνουν σάρκα, τότε γεννιέται κάτι το ανεπανάληπτο. 
  Από μικρή είχα το όνειρο να σπουδάσω αυτό που ονειρευόμουν με ανοιχτά και κλειστά μάτια, το θέατρο. Όσο περνούσαν τα χρόνια αυτό δυνάμωνε κι έγινε σκοπός ζωής. Το αγαπούσα όλο και περισσότερο. Ήμουν αποφασισμένη ότι αυτό θα κάνω ό,τι και αν συμβεί. Μέχρι που κάποια στιγμή προσπάθησε να μου το καταστρέψει αυτό, που ονομάζεται λογική κι η σημερινή κατάσταση της χώρας. 

  Ανεργία, τυποποιημένα επαγγέλματα που έχουν ως απώτερο σκοπό να προάγουν τον “σωστό” τύπο ανθρώπου, μια “μηχανή” χωρίς συναισθήματα. Άνθρωποι μόνοι, κλεισμένοι καλά στον εαυτό τους, από φόβο μήπως παρεκκλίνουν από το “σωστό” πρότυπο σύμφωνα με τη κοινωνία. Ποτέ δεν ανήκα σε αυτή τη κατηγορία ανθρώπων. Ήθελα να με δέχονται, όμως, γι' αυτό που είμαι και να μη με κρίνουν, που δεν ανήκω στη "σωστή" κατηγορία. 
  Κάποια στιγμή λύγισα, νόμιζα ότι δε πρόκειται να εκπληρώσω το όνειρο μου. Η κοινωνία με τη λογική της με έπνιγε, έψαχνα διέξοδο. Μέχρι που κάποια στιγμή έκλεισα τα μάτια και πήγα πίσω, παλιά, τότε που ήμουν παιδί και έκανα όνειρα κι όλα ήταν πιο εύκολα. Κατάλαβα ότι είχα αρχίσει να παρεκκλίνω από το στόχο μου και τον έθεσα ξανά σε λειτουργία, μέχρι το τελικό αποτέλεσμα. Οι άνθρωποι γύρω μου κατάλαβαν ότι αυτό που πραγματικά αγαπούσα και είμαι πλασμένη να κάνω, είναι αυτό που ονειρευόμουν από μικρή, το θέατρο. Έβαλα τα δυνατά μου, πάλεψα. 
  Τώρα είμαι πλέον φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών στο Τμήμα Θεάτρου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο  Θεσσαλονίκης. Είμαι ευτυχισμένη γιατί πλέον άνοιξα τα μάτια και το ζω...

Γράφει η Αφροδίτη Τοζακίδου!

Παράδεισος

 Πράσινες χάντρες θαλασσιές είναι τα μάτια σου
¨ σμαράγδια που λαμποκοπούνε.
 Ρουμπίνια πορφυρά είναι τα χείλη σου
¨ ακτίνες του ήλιου στην ανατολή σαν βγούνε.
Και ταξιδεύω σε χώρες ξωτικές σαν τα κοιτώ,
ανοίγομαι στο πέλαγος το πιο μακρινό,
 αγναντεύω το τοπίο το πιο μαγευτικό.
 Βλέπω τον παράδεισο δίπλα μου και σιωπώ.
Λατρεύω να ακούω τη φωνή τους που ηχεί
¨ απόηχος των δέντρων στην εξοχή..
τρυφερό χάδι στη ζωή.
Τα κρυσταλλένια δάκρυά σου πολύτιμα του χειμώνα στολίδια.
 Βροχή που σε δροσίζει.
Χαρά ή λύπη πέφτοντας σου χαρίζει.
Και το χαμόγελό σου..
ίδιος ο ήλιος λαμπερός¨
ανθίζει το τριαντάφυλλο το πιο ροδαλό
κι ύστερα τα αστέρια του
 στο φεγγαρόφωτο ξεχύνονται σωρό.
Σαν νύμφη, σαν νεράιδα βαδίζεις,
 στα καταπράσινα τα φύλλα τις δροσοσταλίδες αγγίζεις
και καθρεπτίζεσαι στα καταγάλανα νερά¨
λικνίζεσαι με βραχιόλια στους καρπούς,
που ‘χουν του ουράνιου τόξου τους χρωματισμούς.
Δένεις με νούφαρα τα ξανθά σου τα μαλλιά,
χρώμα σταχιών που ο άνεμος χαϊδεύει
και φτιάχνει ένα νανούρισμα μεθυστικό¨
που τους πόνους μου γιατρεύει.
Και αγναντεύω το τοπίο αυτό το σαγηνευτικό.
Βλέπω τον παράδεισο δίπλα μου και σιωπώ.
Στη νηνεμία της εικόνας αυτής της αφοπλιστικής,
 γεύομαι την απέραντη γλύκα της σιωπής
και τη μαγεία της δικής σου μορφής

Γράφει η "Ερωφίλη"

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

13 γιατί...

Πρόσφατα είδα τη σειρά 13 reasons why, στη συνέχεια αγόρασα και το βιβλίο "13 γιατί", πάνω στο οποίο έχει βασιστεί η σειρά. Αυτή πραγματεύεται το θέμα του εκφοβισμού και τη συχνή απόρροια του, την αυτοκτονία.
 Άραγε πόσοι άνθρωποι νιώθουν πως βρίσκονται στο νήμα; Πως αιωρούνται σ'ένα τεντωμένο σκοινί, χωρίς κανέναν άνθρωπο δίπλα τους, χωρίς καμία βοήθεια, κανέναν φίλο; Τα άσχημα συναισθήματα πηγάζουν από την δυσάρεστη κατάληξη των ευχάριστων καταστάσεων ή προσδοκιών μας γι'αυτές. 
Είμαστε όλοι συνένοχοι σ'αυτό. Πόσοι από εμάς υπήρξαμε θύτες, θύματα, θεατές; Πόσοι από εμάς δεν μιλήσαμε εκεί που έπρεπε κι όταν έπρεπε; Πόσοι άνθρωποι είναι κλεισμένοι στο "καβούκι" τους και αισθάνονται πως δεν μπορούν ούτε στους γονείς τους να μιλήσουν; Πόσοι γύρισαν σπίτι τους μετά το σχολείο στεναχωρημένοι, χτυπημένοι, συναισθηματικά καταβεβλημένοι; Πόσο εύκολο είναι να ακούς ψιθυριστά το όνομα σου στον διάδρομο του σχολείου; Να αντικρίζεις τα κλεφτά βλέμματα και τα ειρωνικά χαμόγελα να σε καρφώνουν καθημερινά; Κι εσύ ανήμπορος, τρομαγμένος, ενοχικός να αντέχεις ό,τι οι άλλοι θεωρούν, πως αξίζεις να υφίστασαι.
  Κι όμως υπάρχουν λύσεις. Όποιος άνθρωπος έχει σκεφτεί να βλάψει τον εαυτό του, όποιος άνθρωπος δεν αισθάνεται όμορφα με τον εαυτό του, με τη ζωή του, με το σώμα του, με την εικόνα του στον καθρέφτη, με το μέλλον του τότε μπορεί και οφείλει να μιλήσει. Υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που θα έκαναν τα πάντα για σενα, θα σε προστάτευαν, θα σε αγκάλιαζαν, θα σε συμβούλευαν, θα αποτελούσαν την ασπίδα σου. Το μόνο που σου ζητούν για να στο αποδείξουν είναι να τους μιλήσεις. Μίλα στους γονείς σου, στα αδέρφια σου, στους καθηγητές σου, στη νονά σου, στους φίλους σου, στη/ο θεία/ο και προπάντων σ'έναν ειδικό.
  Αν ανήκεις στην κατηγορία, που πραγματικά θεωρείς πως δεν έχεις ούτε έναν άνθρωπο να σε βοηθήσει τότε το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να απευθυνθείς τηλεφωνικά στην 24ωρη γραμμή για εφήβους, που αφορά την αυτοκτονία και την επίλυση δυσμενών καταστάσεων. Μπορεί να σου φαίνεται ανούσια λύση μα δεν είναι, πίστεψε με. Θεωρείς πως μόνο με τη συζήτηση τίποτα δε θα μπορέσει να αλλάξει; Και τότε μέσω των λέξεων γιατί αισθανόμαστε έτσι; Οι λέξεις έχουν την δύναμη να μας διαλύουν κι όχι να μας βοηθούν; 

 Η επόμενη λύση είναι να απευθυνθείς σύντομα στο Δήμο σου. Υπάρχουν πλέον πολλά κέντρα ψυχικής υγείας, δωρεάν, που μπορείς να επισκέπτεσαι μέσα στο μήνα. Αρκεί να το ψάξεις.
 Αν πάλι θεωρείς πως δεν έχεις τη δύναμη ή τη θέληση να συνεχίσεις τότε σκέψου όλα αυτά τα χαμόγελα που δημούργησες, όλα τα ταξίδια που δεν πρόλαβες να πραγματοποιήσεις, όλες τις αγκαλιές μέσα στις οποίες δεν πρόλαβες να "κουμπώσεις" όπως ονειρευόσουν.
 Το μέλλον σου ανήκει, αρκεί να πιστέψεις σ'εσένα και να ζητήσεις βοήθεια, όσο ασήμαντη ή σημαντική σου φαντάζει. Η συμβουλή είναι μία: ΜΙΛΑ. Και μίλα τώρα.  Αν δεν βρισκόσουν σ'αυτή την κατάσταση δεν θα εκτιμούσες ούτε όσες έζησες ούτε αυτές που θα ζήσεις.
 Όταν αναφερόμαστε για εκφοβισμό σε σχολική κοινότητα, τότε είμαστε υπεύθυνοι και συνένοχοι όλοι.  Βλέπεις αλλά δε μιλάς, ακούς αλλά δεν αντιδράς. Αν νιώθεις μόνος σου, κάνε αυτή τη μοναχικότητα σου κάτι, μέχρι να ξεφύγεις από αυτή. Δεν είσαι μόνος. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αισθάνονται μόνοι, ταπεινωμένοι, θλιμμένοι. Αν όλοι νιώθουν μόνοι τότε είμαστε όλοι μαζί σ'αυτό.
  Επειδή δεν είσαι θύτης δε σημαίνει πως δεν είσαι συνένοχος. Βοήθα τον/ην συμμαθητή/τρια σου. Συμβούλεψε τον, ρώτα τους γονείς σου για το πώς θα μπορούσες να τον/τη βοηθήσεις. Απευθύνσου στους καθηγητές σου. Σήμερα είναι εκείνη/ος, αύριο εσύ, μεθαύριο εγώ. Ο εκφοβισμός είναι ένας φαύλος κύκλος. Δεν ευθύνεσαι εσύ γι'αυτό. Όσα δεν έχουν τα έχεις εσύ, όσα θα ήθελαν να γίνουν είσαι εσύ, όσα σιχαίνονται που είναι τα βλέπουν σ'εσένα. Υπάρχει πάντα λόγος που κάποιος άνθρωπος μας επιτίθεται λεκτικά ή σωματικά αλλά εσύ δεν ευθύνεσαι γι'αυτό.Δεν είσαι υπεύθυνος. Κανείς όμως δεν έχει το δικαίωμα να αγγίξει το σώμα σου ή να διαταράξει την ψυχική σου ηρεμία.
 13 λόγοι γιατί; Είναι πολλοί και είναι αρκετά σημαντικοί ώστε να σηκώσεις το ακουστικό και να απευθυνθείς σε ανθρώπους που ποτέ δε θα προδώσουν το μυστικό σου, σ'ανθρώπους που ποτέ δε θα σε κρίνουν γι'αυτό που είσαι. 13 λόγοι για τους οποίους αξίζει να ζεις έτσι όπως αισθάνεσαι, αξίζει να δώσεις χρόνο στην δύσκολη κατάσταση, που βιώνεις μέχρι να τελειώσει. Αξιοποίησε αυτό που ζεις για να σε μετατρέψει σ'έναν πιο δημιουργικό και πλήρη άνθρωπο. Ασχολείσου με την τέχνη, διάβασε βιβλία,χόρεψε, άκου μουσική, ζωγράφισε, γράψε, περπάτα στον ήλιο. 
  Αν έχεις 13 λόγους στο μυαλό σου για τους οποίους πιστεύεις πως οφείλεις να υφίστασαι αυτή την κατάσταση, έχεις σίγουρα και 13 για να δραπετεύσεις από αυτή ή να κάνεις υπομονή μέχρι να τελειώσει.  Όπως και να ζεις, όπου κι αν είσαι κρυμμένος/η διαβάζοντας αυτό το άρθρο να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος/η και πως είσαι ένας άνθρωπος μοναδικός ανάμεσα σε 7.5 δισεκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη. Δεν υπάρχει κανείς σαν κι εσένα. Είσαι μοναδικός.

Αν αισθάνεσαι μόνος/η σου ή αν έχεις σκεφτεί ποτέ πως θα ήθελες να κάνεις κακό στον εαυτό σου, τότε κάλεσε αυτό το νούμερο και ζήτα βοήθεια. Η δύναμη δεν κρύβεται στη σιωπή αλλά στη δράση. Κι εσύ αξίζεις να αποδείξεις στον εαυτό σου πως έχεις 33 κι όχι 13 λόγους για να ζεις ευτυχισμένος.

 Χαμόγελο Του Παιδιού: 1056
Γραμμή Παρέμβασης Για Την Αυτοκτονία: 1018
1107 Εθνική Γραμμή Παιδικής Προστασίας, δωρεάν, 24ώρες, κάθε μέρα 800 11 32 000 Γραμμή του Συνηγόρου του Παιδιού για παιδιά ,δωρεάν, Δευτέρα έως Παρασκευή: 9:00πμ-4:00μμ -http://www.0-18.gr/rotao (εδώ τους γράφεις mail) -116-111 Ευρωπαϊκή Γραμμή Στήριξης Παιδιών και Εφήβων, δωρεάν,
Δευτέρα έως Παρασκευή: 2:00μμ-8:30μμ, Σάββατο: 9:30πμ-2:00μμ -Για ενδοοικογενειακή και κάθε είδους βία 15900 τη Γενική Γραμματεία ισότητας, δωρεάν 24ωρο 1056 Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά ,δωρεάν, 24 ώρες, κάθε μέρα.

Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος.

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Η αγαπημένη μου χρονιά θα είναι η φετινή!

Ποια ήταν η αγαπημένη σου μέρα; Ποιο ήταν το καλύτερο σου καλοκαίρι; Ποια τα αγαπημένα σου Χριστούγεννα-Πάσχα; Ποια ήταν η αγαπημένη σου σχέση;
 Πολλές οι ερωτήσεις. Πολλές οι απαντήσεις. Ένα μόνο πράγμα με εκνεύριζε στις απαντήσεις: Όλες αναφέρονταν στο παρελθόν! Και το παρόν; Το μέλλον; Πού βρίσκονται στις συγκεκριμένες απαντήσεις;
 Όταν με ρώτησαν φέτος "Ποιο ήταν το αγαπημένο σου καλοκαίρι; τους απάντησα : Αυτό που έρχεται! Προφανώς δεν είμαι μάγος για να μπορώ να μαντέψω τί θα συμβεί. Κι όμως αυτή η απάντηση ήταν το έναυσμα μου, για να γίνει το καλύτερο μου καλοκαίρι. Επειδή εγώ το γέμισα με εμπειρίες, φιλίες, έρωτα, χαμόγελα, θάλασσα, συζητήσεις, βιβλία και ταινίες.
 Η λύση είναι απλή. Ξυπνάς, χαμογελάς, ονειρεύεσαι, υλοποιείς, είσαι ευγνώμων.Ακολουθείς την καρδιά σου και ταξιδεύεις κάθε μέρα σε μία διαφορετική "αγαπημένη" μέρα. Κάθε μέρα είναι η καλύτερη σου! Κάθε μήνας ο αγαπημένος. Κάθε γιορτή η πιο ξεχωριστή.
 Αν το μέλλον είναι μία νεκρή ανάμνηση, πόσο θλιβερό είναι να ξεχωρίζουμε ως αγαπημένη στιγμή μία που δεν θα επιστρέψει ποτέ;

 Φέτος , λοιπόν, θα είναι η καλύτερη μου χρονιά. Φέτος θα προσπαθήσω να χαμογελάω περισσότερο και να γκρινιάζω λιγότερο.Φέτος τα χαμόγελα θα είναι περισσότερα από τα δάκρυα,η ηρεμία θα επισκιάσει τα νεύρα, τα σύννεφα λιγότερα από τον ήλιο, η συνήθεια πιο αδύναμη από την έκπληξη, η απαισιοδοξία η χαμένη και η αισιοδοξία η νικήτρια.Φέτος θα προσπαθήσω να αγαπήσω λίγο περισσότερο τον εαυτό μου, να τον προστατέψω, έτσι ώστε να είναι υγιής. Φέτος θα ερωτευτώ με περισσότερο πάθος και θα αγαπήσω με μεγαλύτερο βάθος. Φέτος θα δουλέψω εκεί όπου πραγματικά είμαι πλήρης και ευτυχισμένος. Φέτος θα ταξιδέψω, θα κάνω βόλτες στην πιο ονειρεμένη και όμορφη πόλη, φέτος θα ανακαλύψω νέα μέρη, στέκια, μαγαζιά, γεύσεις, ανθρώπους,πτυχές του εαυτού μου.
 Φέτος θα κρίνω λιγότερο και θα επαινώ περισσότερο. Θα αγαπήσω περισσότερο το διαφορετικό και θα αποδεχτώ τον διαφορετικό τρόπο σκέψης των ανθρώπων. Αυτή τη χρονιά θα γίνω καλύτερος φίλος και σύντροφος. Καλύτερος γιος και αδερφός.Φέτος η καρδιά θα αποφασίζει περισσότερο από τη λογική, τα αυτιά θα ακούν περισσότερο και το στόμα θα προφέρει λιγότερα. Φέτος θα διαβάσω περισσότερο και θα γράφω λιγότερο. Θα αφιερώσω περισσότερες ώρες σε σημαντικά πράγματα και όχι σε εικονικά.Φέτος θα δώσω περισσότερα από αυτά που θα ζητήσω.   Φέτος θα ταξιδέψω στο δύσβατο δρόμο για να φτάσω στην κορυφή, την κουραστική κορυφή της "καλύτερης εκδοχής του εαυτού μου". (διάβασε το σχετικό άρθρο γι'αυτό το θέμα http://pithagoreiotheorima.blogspot.gr/2017/03/blog-post_16.html )

Δεν είναι λίγα. Είναι πολλά , θέλουν προσπάθεια και θετικές σκέψεις. Πάνω απ'όλα όμως χρειάζονται την υγεία μου, τη σωματική και την ψυχική. Γι'αυτό θα απομακρύνω τους τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή μου και θα κρατήσω σφιχτά εκείνους, που μου δίνουν ζωή, ανάσα, δύναμη, όνειρα, χαμόγελα και θετική ενέργεια.
 Αυτή θα είναι η αγαπημένη μου χρονιά! Και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να συμβεί αυτό. Πώς; Θα κρατήσω τους αγαπημένους μου "πρωταγωνιστές" απ'όλες τις αγαπημένες "νεκρές" στιγμές και θα τους εντάξω στις νέες, τις καινούργιες, τις καλύτερες. 

 -Ποια είναι η αγαπημένη σου χρονιά;
-Αυτή που έρχεται!
-Κι αν δεν είναι;
-Θα κάνω ό,τι μπορώ για να γίνει!



Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος!

Μ'αγάπησαν αληθινά γι'αυτό που είμαι;

 Περίεργο πράγμα να σε πληγώνουν οι άνθρωποι, που κάποτε νόμιζες ότι πίστευαν σε
εσένα.Σε πληγώνουν τη στιγμή που τους χρειάζεσαι παραπάνω. Λέξεις πολλές, διάφορες και διάσπαρτες σε τσακίζουν στο λεπτό.Σε κατακλύζουν σαν μια μανιασμένη μπόρα, που χτυπά και καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα της.
 Σου μιλούν με τόση κακία λες και δεν έχεις αισθήματα.Και ποιοι το κάνουν αυτό; Συνήθως οι άνθρωποι που δε το περιμένεις, οι πιο κοντινοί “καλοί” άνθρωποι. Άραγε να σκέφτηκαν ποτέ πώς νιώθεις;
  Σε τσακίζουν με τα λόγια τους και απλά σκέφτονται “είναι δυνατός χαρακτήρας, θα το ξεπεράσει”. Έπειτα εσύ λυγίζεις, σπας και ο θυμός μεγαλώνει. Σε θεωρούν αποτυχημένο και ντρέπονται για σένα. Σε χτυπούν εκεί που πονάς.Ξαφνικά δε θες να τους βλέπεις. Αλλά η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει. Έπειτα, όλως περιέργως, όταν επιτύχεις χαίρονται και ξεχνούν όλα όσα έχουν πει. Ξεχνούν και παραμερίζουν τις νύχτες, που σε πίκραναν με τα λόγια τους. Σαν να μην συνέβησαν ποτέ!

 Οι παροιμίες σοφές: “η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει”. Άραγε πόσο δίκιο έχει; Μα εσύ πώς είναι δυνατόν να τα ξεχάσεις όλα αυτά; Ξεχνιούνται ποτέ; Και όταν τελικά όλα τελειώσουν και επιτύχεις και προχωρήσεις βρίσκεσαι αντιμέτωπος μ' ένα μεγάλο δίλημμα: Μ'αγάπησαν αληθινά, πραγματικά, γι' αυτό που είμαι ή όχι; Μήπως τελικά ήθελαν να με μετατρέψουν στα "δικά τους απωθημένα";
   
Η απάντηση για τον καθένα είναι διαφορετική αρκεί να καταλάβει ο καθένας με τί είδους ανθρώπους βρίσκεται καθημερινά αντιμέτωπος. 

Ευχαριστούμε πολύ την Αφροδίτη Τοζακίδου για το υπέροχο άρθρο της.