Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Η αγαπημένη μου χρονιά θα είναι η φετινή!

Ποια ήταν η αγαπημένη σου μέρα; Ποιο ήταν το καλύτερο σου καλοκαίρι; Ποια τα αγαπημένα σου Χριστούγεννα-Πάσχα; Ποια ήταν η αγαπημένη σου σχέση;
 Πολλές οι ερωτήσεις. Πολλές οι απαντήσεις. Ένα μόνο πράγμα με εκνεύριζε στις απαντήσεις: Όλες αναφέρονταν στο παρελθόν! Και το παρόν; Το μέλλον; Πού βρίσκονται στις συγκεκριμένες απαντήσεις;
 Όταν με ρώτησαν φέτος "Ποιο ήταν το αγαπημένο σου καλοκαίρι; τους απάντησα : Αυτό που έρχεται! Προφανώς δεν είμαι μάγος για να μπορώ να μαντέψω τί θα συμβεί. Κι όμως αυτή η απάντηση ήταν το έναυσμα μου, για να γίνει το καλύτερο μου καλοκαίρι. Επειδή εγώ το γέμισα με εμπειρίες, φιλίες, έρωτα, χαμόγελα, θάλασσα, συζητήσεις, βιβλία και ταινίες.
 Η λύση είναι απλή. Ξυπνάς, χαμογελάς, ονειρεύεσαι, υλοποιείς, είσαι ευγνώμων.Ακολουθείς την καρδιά σου και ταξιδεύεις κάθε μέρα σε μία διαφορετική "αγαπημένη" μέρα. Κάθε μέρα είναι η καλύτερη σου! Κάθε μήνας ο αγαπημένος. Κάθε γιορτή η πιο ξεχωριστή.
 Αν το μέλλον είναι μία νεκρή ανάμνηση, πόσο θλιβερό είναι να ξεχωρίζουμε ως αγαπημένη στιγμή μία που δεν θα επιστρέψει ποτέ;

 Φέτος , λοιπόν, θα είναι η καλύτερη μου χρονιά. Φέτος θα προσπαθήσω να χαμογελάω περισσότερο και να γκρινιάζω λιγότερο.Φέτος τα χαμόγελα θα είναι περισσότερα από τα δάκρυα,η ηρεμία θα επισκιάσει τα νεύρα, τα σύννεφα λιγότερα από τον ήλιο, η συνήθεια πιο αδύναμη από την έκπληξη, η απαισιοδοξία η χαμένη και η αισιοδοξία η νικήτρια.Φέτος θα προσπαθήσω να αγαπήσω λίγο περισσότερο τον εαυτό μου, να τον προστατέψω, έτσι ώστε να είναι υγιής. Φέτος θα ερωτευτώ με περισσότερο πάθος και θα αγαπήσω με μεγαλύτερο βάθος. Φέτος θα δουλέψω εκεί όπου πραγματικά είμαι πλήρης και ευτυχισμένος. Φέτος θα ταξιδέψω, θα κάνω βόλτες στην πιο ονειρεμένη και όμορφη πόλη, φέτος θα ανακαλύψω νέα μέρη, στέκια, μαγαζιά, γεύσεις, ανθρώπους,πτυχές του εαυτού μου.
 Φέτος θα κρίνω λιγότερο και θα επαινώ περισσότερο. Θα αγαπήσω περισσότερο το διαφορετικό και θα αποδεχτώ τον διαφορετικό τρόπο σκέψης των ανθρώπων. Αυτή τη χρονιά θα γίνω καλύτερος φίλος και σύντροφος. Καλύτερος γιος και αδερφός.Φέτος η καρδιά θα αποφασίζει περισσότερο από τη λογική, τα αυτιά θα ακούν περισσότερο και το στόμα θα προφέρει λιγότερα. Φέτος θα διαβάσω περισσότερο και θα γράφω λιγότερο. Θα αφιερώσω περισσότερες ώρες σε σημαντικά πράγματα και όχι σε εικονικά.Φέτος θα δώσω περισσότερα από αυτά που θα ζητήσω.   Φέτος θα ταξιδέψω στο δύσβατο δρόμο για να φτάσω στην κορυφή, την κουραστική κορυφή της "καλύτερης εκδοχής του εαυτού μου". (διάβασε το σχετικό άρθρο γι'αυτό το θέμα http://pithagoreiotheorima.blogspot.gr/2017/03/blog-post_16.html )

Δεν είναι λίγα. Είναι πολλά , θέλουν προσπάθεια και θετικές σκέψεις. Πάνω απ'όλα όμως χρειάζονται την υγεία μου, τη σωματική και την ψυχική. Γι'αυτό θα απομακρύνω τους τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή μου και θα κρατήσω σφιχτά εκείνους, που μου δίνουν ζωή, ανάσα, δύναμη, όνειρα, χαμόγελα και θετική ενέργεια.
 Αυτή θα είναι η αγαπημένη μου χρονιά! Και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να συμβεί αυτό. Πώς; Θα κρατήσω τους αγαπημένους μου "πρωταγωνιστές" απ'όλες τις αγαπημένες "νεκρές" στιγμές και θα τους εντάξω στις νέες, τις καινούργιες, τις καλύτερες. 

 -Ποια είναι η αγαπημένη σου χρονιά;
-Αυτή που έρχεται!
-Κι αν δεν είναι;
-Θα κάνω ό,τι μπορώ για να γίνει!



Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος!

Μ'αγάπησαν αληθινά γι'αυτό που είμαι;

 Περίεργο πράγμα να σε πληγώνουν οι άνθρωποι, που κάποτε νόμιζες ότι πίστευαν σε
εσένα.Σε πληγώνουν τη στιγμή που τους χρειάζεσαι παραπάνω. Λέξεις πολλές, διάφορες και διάσπαρτες σε τσακίζουν στο λεπτό.Σε κατακλύζουν σαν μια μανιασμένη μπόρα, που χτυπά και καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα της.
 Σου μιλούν με τόση κακία λες και δεν έχεις αισθήματα.Και ποιοι το κάνουν αυτό; Συνήθως οι άνθρωποι που δε το περιμένεις, οι πιο κοντινοί “καλοί” άνθρωποι. Άραγε να σκέφτηκαν ποτέ πώς νιώθεις;
  Σε τσακίζουν με τα λόγια τους και απλά σκέφτονται “είναι δυνατός χαρακτήρας, θα το ξεπεράσει”. Έπειτα εσύ λυγίζεις, σπας και ο θυμός μεγαλώνει. Σε θεωρούν αποτυχημένο και ντρέπονται για σένα. Σε χτυπούν εκεί που πονάς.Ξαφνικά δε θες να τους βλέπεις. Αλλά η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει. Έπειτα, όλως περιέργως, όταν επιτύχεις χαίρονται και ξεχνούν όλα όσα έχουν πει. Ξεχνούν και παραμερίζουν τις νύχτες, που σε πίκραναν με τα λόγια τους. Σαν να μην συνέβησαν ποτέ!

 Οι παροιμίες σοφές: “η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει”. Άραγε πόσο δίκιο έχει; Μα εσύ πώς είναι δυνατόν να τα ξεχάσεις όλα αυτά; Ξεχνιούνται ποτέ; Και όταν τελικά όλα τελειώσουν και επιτύχεις και προχωρήσεις βρίσκεσαι αντιμέτωπος μ' ένα μεγάλο δίλημμα: Μ'αγάπησαν αληθινά, πραγματικά, γι' αυτό που είμαι ή όχι; Μήπως τελικά ήθελαν να με μετατρέψουν στα "δικά τους απωθημένα";
   
Η απάντηση για τον καθένα είναι διαφορετική αρκεί να καταλάβει ο καθένας με τί είδους ανθρώπους βρίσκεται καθημερινά αντιμέτωπος. 

Ευχαριστούμε πολύ την Αφροδίτη Τοζακίδου για το υπέροχο άρθρο της.


Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Όταν το ρολόι της ψυχής χτυπήσει μεσάνυχτα

Όταν το ρολόι της ψυχής χτυπάει μεσάνυχτα, οι νεράιδες της ψυχής οφείλουν να το υπηρετήσουν. 
Να την ευχαριστήσουν, να την προστατέψουν. 
Λένε είναι κάτι ώρες, οι χειρότερες λένε. Δεν υπάρχει καλύτερο και χειρότερο θα πω. 
Οι σκέψεις μας όλα τα γεννούν. 
Απλά κάποιες στιγμές τις βοηθούν οι συνθήκες. 
Τις ταΐζει η εκκωφαντική σιωπή και τις ακούς να ουρλιάζουν μέσα σου. 
Απολογισμός, σύγχυση, μονόλογος, τα θέλω που σιωπάς, αυτά που σου όφειλες και δεν έκανες όταν είχες την ευκαιρία; 
Όσα προσδοκούσες και περίμενες αλλιώς να ‘ρθουν; 
Τα βάζεις πρώτα με σένα, ξέρω. 

Κι εκεί, στον αχό που τίποτα δεν ξεχωρίζεις, εμφανίζονται οι νεράιδες. 
Πιστές της ψυχής υπηρέτριες που με τα χρόνια, φίλες έγιναν αδελφικές. 
Κι είναι η νεράιδα η ομορφότερη. Γιατί βλέπει ότι θέλει και χρώμα παίρνει. Τη λένε Στιγμή. 
Είναι κι η άλλη, η σιωπηλή, που ζει με αναμνήσεις, τις αναμασά, τίποτα δεν ξεχνά, λογαριασμό κρατά και τη λένε Μνήμη. 
Είναι κι αυτή η μίζερη η τελευταία, που τρέφεται με «θα» και «αν», η Απωθημένη. 
Όλες υπηρετούν το σκοπό τους. Αρχίζουν να μαλώνουν για το ποια θα επικρατήσει λοιπόν. Ακούς τι έχει να σου πει καθεμιά τους.
Κι αυτό που τελικά μένει όταν αρχίσεις λόγια να μετράς, είναι αυτό που θα σου λείψει πιότερο αν δεν το ‘χεις. 
Που δεν μπορείς να κάνεις χωρίς αυτό. Και δεν είναι άλλο από εσένα.  
Ό,τι είναι πιο κοντά σου λοιπόν. 
Να σε προσέχεις. 
Να δίνεις όσο αντέχεις. 
Κάτι για σένα να έχεις. 
Και κάθε που το ρολόι δώδεκα χτυπά να ξέρεις πως σε σένα λογοδοτείς. 
Και θα ξαναχτυπήσει μεσάνυχτα. Αύριο κιόλας. 
Να σε προσέχεις για να σε έχεις λοιπόν. Μπορείς να αντέξεις πολλά εκτός από το να τα βάλεις με σένα. 
Να σου ζητήσεις τα ρέστα και να σου ρίξεις ευθύνες γιατί σε ξόδεψες γιατί σε κακομεταχειρίστηκες έτσι, γιατί σε άφησες εκτεθειμένη, γιατί δεν έζησες τη δική σου ζωή αλλά έγινες η ζωή κάποιου άλλου και εκείνος η δική σου.
Και να ζεις στο τώρα σου γιατί το χθες πέρασε και το αύριο δε φάνηκε ακόμη κι αν θα φανεί δεν ξέρεις. 
Γράφει η Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου, αρθρογράφος της σελίδας http://fwords.gr/category/faces/

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Το δικό μου πένθος!

Γύρω μας υπάρχουν άπειροι άνθρωποι που βιώνουν καθημερινά ένα πένθος. Είτε αυτό αφορά έναν φυσικό θάνατο, έναν χωρισμό, ανθρώπους που απομακρύνονται από εσένα, ανθρώπους που μετακομίζουν στην άλλη άκρη της γης. Κι εμείς οι ίδιοι, όμως, καθημερινά βιώνουμε ένα μικρό πένθος. Αν σκεφτούμε πως αυτό που είμαστε σήμερα δε θα υπάρξει ποτέ ξανά, αφού κάθε μέρα δεχόμαστε μία μικρή αλλαγή στην προσωπικότητα μας ή στην εμφάνιση μας, τότε το πένθος μας είναι καθημερινό, αφήνουμε δηλαδή πίσω μας κάθε μέρα τον χθεσινό εαυτό μας. Κάθε λεπτό της ζωής μας πεθαίνει για να δώσει τη θέση του σ'αυτό που ακολουθεί.
 Είναι αδύνατο μέσα σ'ένα άρθρο να γράψουμε για όλα τα είδη πένθους. Θα προσπαθήσουμε λοιπόν να δώσουμε μικρές συμβουλές , οι οποίες συνάδουν με τις περισσότερες καταστάσεις.

Τα στάδια του πένθους συνήθως είναι:

1) Δυσπιστία (παράλυση,άρνηση,σύγχυση)
2)Παλινδρόμηση (έκρηξη κλάματος,απελπισία)
3)Οργή (για τον υπεύθυνο του θανάτου,για τον θανόντα που μ'εγκατέλειψε)
4)Ενοχή (που δε μπόρεσα να τον σώσω, γι'αυτά που δεν έκανα)
5)Συντριβή (αδυναμία,ψευδαισθήσεις,ανησυχία,εξιδανίκευση,αίσθηση εξουθένωσης)
6)Ταύτιση και δημιουργικότητα (πράξη εμπνευσμένη.ταύτιση)
7)Αποδοχή (διαχωρισμός,εσωτερίκευση)

Αυτό που οφείλουμε να τονίσουμε είναι πως το κάθε πένθος είναι προσωπικό. Δε συγκρίνεται με κανένα άλλο. Είναι αμιγώς δικό μας. Το βιώνουμε όπως εμείς αισθανόμαστε, χωρίς κανόνες και πρόγραμμα. Αναμφίβολα ένα πένθος χρειάζεται χρόνο. Χρόνο όμως δημιουργικό με τον εαυτό μας.Σίγουρα ο χρόνος από μόνος του δε μπορεί να μας βοηθήσει. Αφού διανύσουμε ένα μέρος των σταδίων τότε ίσως βρούμε τη δύναμη να αξιοποιήσουμε ξανά προς όφελος μας τον χρόνο. Μη ξεχνάτε πως όταν κάτι αφήνετε πίσω σας , πάτε να συναντήσετε κάτι άλλο.Σε κάθε αντίο σας κρύβεται ένα σιωπηλό καλωσήρθες. Εξάλλου κλαίει κανείς για εκείνους χάρη στους οποίους είναι αυτός που είναι.
 Κάθε φορά που φεύγει κάτι, αφήνει χώρο γι'αυτό που έρχεται. Σύμφωνα μ'ένα ρητό ενός μοναχού "Αυτός που πεθαίνει δε μπορεί να πάρει μαζί του στο ταξίδι τίποτα απ'όσα απέκτησε και έχει. Θα πάρει, όμως σίγουρα, όλα όσα έδωσε".
 Η ζωή κρύβει πάντα εκπλήξεις , κάποιες φορές δυσάρεστες κάποιες άλλες όμως ευχάριστες. Και οι ευχάριστες αξίζουν τον κόπο, αξίζει τον κόπο να ζούμε.

 Μερικά "ΝΑΙ" και "ΟΧΙ" που θεωρούμε πως θα είναι βοηθητικά:

Τα οκτώ ΝΑΙ:

1)Άδεια (δώσε στον εαυτό σου την άδεια να αισθάνεται άσχημα,να έχει ανάγκη από βοήθεια,να είναι ευάλωτος)
2)Εμπιστοσύνη (Να έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, θυμήσου πώς έλυσες παλαιότερα προβλήματα στη ζωή σου)
3)Καινούργιες πόρτες (Δες τις καινούργιες πόρτες που ανοίγονται μπροστά σου)
4)Αποδοχή (Δέξου τη σκληρή πραγματικότητα)
5)Επαφή με τη ζωή (Η ζωή σε περιμένει γεμάτη καινούργιες προοπτικές)
6)Ευγνωμοσύνη (Να εκτιμάς ό,τι καλό εξακολουθεί να συμβαίνει στη ζωή σου)
7)Ανάπαυση,Απόλαυση,δόση αναψυχής (Δώσε την άδεια στον εαυτό σου να περνάς καλά)
8)Μαθητεία (πενθώ σημαίνει πως μαθαίνω να ζω χωρίς κάτι-κάποιον)

Τα δέκα ΟΧΙ:

1)Κρύβομαι (μη κλείνεις ποτέ την καρδιά σου στον πόνο)
2)Αμέλεια (προς το ίδιο μας το σώμα,την υγεία μας)
3)Μη βιάζεσαι (χρειάζεσαι χρόνο,αυτός βοηθάει.Αυτό που πραγματικά μπορεί να βοηθήσει είναι τί κάνει ο καθένας με τον χρόνο του)
4)Ξεχνώ την πίστη (όπως έλεγε και ο ΧΑΡΟΛΝΤ Σ.ΚΟΥΣΝΕΡ : Ο Θεός που εγώ πιστεύω δε μας δίνει τα βάσανα, παρά μόνο τη δύναμη να τα αντέξουμε)
5)Απαιτήσεις από τον εαυτό μου (μη φέρεσαι άσχημα στον εαυτό σου)
6)Ο φόβος μήπως τρελαθώ
7)Χάνω την υπομονή μου
8)Αυτάρκεια (μη σταματάς να ζητάς βοήθεια)
9)Μη παίρνεις σημαντικές αποφάσεις
10)Λήθη (μη προσπαθείς να ξεχάσεις αυτό που έγινε)

Όλη η διαδικασία μέχρι την επούλωση του "τραύματος" ονομάζεται "επεξεργασία πένθους".Είναι καθαρά προσωπική. Αν πάλι είστε στη θέση του " παρηγορητή" αρκεί να θυμάστε πως δε χρειάζονται βαρύγδουπες δηλώσεις, ούτε φράσεις όπως "σε καταλαβαίνω", ειδικά αν δεν έχετε βιώσει κάποια απώλεια σημαντική στη ζωή σας. Αν υποσχεθείτε να βρίσκεστε στο πλάι του ανθρώπου που σας χρειάζεται , πρέπει να το εκλάβετε σαν μία δέσμευση, οφείλετε να τηρήσετε τα λόγια σας, να βρίσκεστε συχνά κοντά του, να του τηλεφωνείτε. Φράσεις όπως "τώρα δε θα υποφέρει", "ήταν καλός άνθρωπος γι'αυτό τον πήρε ο Θεός", "όλα για κάποιο λόγο γίνονται" δε βοηθάνε τον άνθρωπο που υποφέρει. Το μόνο που χρειάζεται είναι η σιωπή σας και μία ζεστή αγκαλιά μέσα στην οποία ο άνθρωπος που πενθεί μπορεί να εκφραστεί όπως επιθυμεί , χωρίς ντροπή και φόβο.
 Το θέμα του πένθους είναι πραγματικά πολύ εκτενές για να αναλυθεί όλο σ'ένα κείμενο. Απλώς προσπαθήσαμε να γράψουμε ορισμένες συμβουλές γιατί πολλοί μας ζητήσατε να γράψουμε γι'αυτό. Μη ξεχνάτε πως πάντα ένας ειδικός θα βοηθήσει την κατάσταση, ειδικά όταν αναφερόμαστε για τα πιο "απρόσμενα" πένθη (απώλεια βρέφους- παιδιού).
 Μη διστάσετε να βοηθήσετε τους γύρω σας. Δώστε τους χώρο και χρόνο να μιλήσουν. Αν εσείς αυτή τη στιγμή βιώνεται ένα πένθος μιλήστε, γράψτε, κλάψτε, φωνάξτε. Ο πόνος μας θυμίζει πως ο άνθρωπος που έφυγε ήταν αληθινός και σημαντικός για τη ζωή μας. 

Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος.

(Εμπνευσμένο από το υπέροχο βιβλίο του Χόρχε Μπουκά'ι' , Ο δρόμος των δακρύων)

Να κρατάς πάντα κάτι για σένα!


Μακριά ή πολύ κοντά; 
Τόσο κοντά όσο. 
Κοντά και μακριά. 
Μαζί αλλά και χωριστά. 
Εμείς αλλά και εγώ.
«Να κρατάς πάντα κάτι για σένα» μου ‘λεγε ο μπαμπάς μου. 
Και είναι αυτό που πάντα κρατώ και γω από ‘κεινον. Πράξη να το κάνω του το υποσχέθηκα. 
Να δίνεις όσα μπορείς. 
Πολλά μα όχι όλα.
Τα περισσότερα όχι τα πάντα. 
Ποτέ σε ένα άτομο δεν τα δίνουμε όλα. 
Γιατί πάντα θα θέλει και τελειωμό δε θα ‘χει.
Του βάζεις τον πήχη ψηλά. 
Τον κακομαθαίνεις.
Τον συνηθίζεις και είναι στη φύση του ανθρώπου να ζητάει κι άλλα, κι άλλα.
Μέχρι να τα πάρει όλα και να μείνεις στο τίποτα.
Δε μπορείς να δίνεις όσα έχεις.
Πρέπει να σου κρατάς ένα μαξιλάρι ασφαλείας με κομμάτια σου.
Αυτά τα «κάτι» που για σένα κρατάς.
Και ανά πάσα στιγμή μπορείς να ανατρέξεις. 
Μα αν τα δώσεις όλα τι να σου μείνει και τι να πρωτομαζέψεις; 
Και ταΐζεις εγωισμούς και καθώς μεγαλώνουν εσένα πατάνε. 
Και αυτός που θα τα βάλει μαζί σου, αυτός που θα ‘ρθει να σου επιτεθεί, ο εαυτός σου θα ‘ναι. 
Και τότε να δω τι θα του πεις.
Τι θα του απαντήσεις.
Δίνε, μα δίνε ακριβά. 
Κοστολόγησε διπλά και τα ψίχουλα σου. 
Γιατί από σένα είναι. 
Κομμάτια σου που δίνεις. 
Και στο τέλος, όλα μαζεύονται και όλα μετρούν.
Άπαξ και τα δώσεις, από ‘σενα ‘φυγαν, πάνε 
Να μη δίνεις από κάτι λοιπόν σε όλους. 
Γιατί τόσοι θα ‘ρθουν 
Και θα αδειάσεις προτού το καταλάβεις. 
Και θα θες μετά να δώσεις και δε θα μπορείς γιατί δε θα ‘χεις. Θα σου ‘χουν τελειώσει τα αποθέματα. 
Και να σου πω, αυτό είναι το λιγότερο που σε νοιάζει. 
Το θέμα είναι στη ντουλάπα να ‘χεις πάντα για σένα προμήθειες, προμήθειες με σκέψεις με συναίσθημα, κάτι από τα μύχια της δικής σου ψυχής που πρέπει να φυλάς για σένα μόνο. 
Τα πολύτιμα σου είναι, και τα πολύτιμα μας τα θάβουμε ποτέ να μην τα βρουν. 
Γράφει η . Ευχαριστούμε τη σελίδα fwords που δέχθηκε να μοιραστεί μαζί μας το άρθρο της!
https://www.facebook.com/fwordsgr/?fref=ts

Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Δώσε σημασία!

    Δίνεις σημασία στο τί σκέφτονται οι άλλοι για σενα. Δίνεις σημασία στο τί θα πουν οι άλλοι για σενα, στο πώς εσύ θα φανείς στους άλλους, ακολουθώντας έτσι τις κοινωνικές νόρμες. Δίνεις σημασία στα χρήματα, στο πόσο αυτά επηρεάζουν τη συναισθηματική σου κατάσταση, στο πόσο αυτά σε εμποδίζουν να ζήσεις ό,τι θεωρείς πως αξίζεις να ζήσεις . Δίνεις σημασία στο άγχος σου, στις αρνητικές σου σκέψεις, στο παρελθόν που του επιτρέπεις να εισχωρεί καθημερινά στη ζωή σου μετατρέποντας σε σ’ένα ενοχικό ον. Δίνεις σημασία σε ανθρώπους που δεν έδωσαν ποτέ σ’εσένα σημασία, που δεν σκέφτηκαν ποτέ αν αξίζεις κάτι παραπάνω, αν τους είχες ανάγκη, αν τους ερωτεύτηκες, αν τους αγάπησες, αν θυσίασες ό,τι είχες για εκείνους.

 Δώσε σημασία στο καθετί που υπάρχει γύρω σου, στη διαδρομή που διανύεις για να φτάσεις στη δουλειά σου, στη βροχή που πέφτει πάνω σου, στον ήλιο που ζεσταίνει εσένα και τις μέρες σου, στο χαμόγελο που δημιουργείται από τους άλλους, όταν σε αντικρίζουν. Δώσε σημασία στα όνειρα σου, διεκδίκησε τα με κάθε τρόπο, στις θετικές σκέψεις σου κι αν θεωρείς πως δεν υπάρχουν τότε μετάτρεψε τις αρνητικές σκέψεις σε θετικές. Μία πόρτα έκλεισε οριστικά για να ανοίξει μία άλλη. Τα λάθη του παρελθόντος μετάτρεψε τα από αρνητικούς δικαστές σε καλοπροαίρετους δασκάλους. Δώσε σημασία στη φύση, άκου τη θάλασσα, τους όμορφους ήχους , που αυτή δημιουργεί.
 Δώσε σημασία σε ό,τι είναι δωρεάν. Δεν υπάρχει τίποτα σημαντικό που να αγοράζεται. Πόσα χρήματα χρειάζεται μία αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χαμόγελο, ένα ευχαριστώ, ένα σ'αγαπώ, μία συγγνώμη, μία βουτιά στη θάλασσα, ένας περίπατος μ’ έναν άνθρωπο που αγαπάς; Πόσα χρήματα χρειάζεται για να εξαγοράσεις τις αρνητικές σου σκέψεις μετατρέποντας τες σε αισιόδοξες και θετικές; Πόσα χρήματα χρειάζεσαι για να δώσεις σημασία στον συνάνθρωπο σου; Πόσα χρήματα χρειάζεσαι για να χαμογελάσεις στον καθρέφτη ανακοινώνοντας στον εαυτό σου «Είμαι ευτυχισμένος»;
Δώσε σημασία στο ένστικτό σου, στον εαυτό σου, αγάπησε τον, προστάτεψε τον, καθησύχασε τον, φρόντισε τον. Δώσε σημασία στο πραγματικό νόημα της ζωής, της δικής σου ζωής. Το νόημα της ζωής μας υπάρχει εκεί που εμείς επιλέγουμε να το δώσουμε. Αν τα καλύτερα στη ζωή είναι δωρεάν τότε γιατί επιτρέπεις σε όλους να σε πείθουν πως αν δεν είσαι πλούσιος δεν είσαι ευτυχισμένος;

  Δεν είδα ποτέ έναν άνθρωπο πλούσιο να είναι πραγματικά ευτυχισμένος! Δεν είδα ποτέ ένα χαμόγελο να μου ζητάει χρήματα, καμία θάλασσα να κάνει διάκριση σε φτωχούς και πλούσιους, καμία εκκλησία να μου ζητάει τη φορολογική μου δήλωση, κανένα όνειρο να μου βάζει τόκους. Όταν αντιληφθούμε πως όλα όσα αξίζουν στη ζωή είναι δωρεάν , πως αυτά που πραγματικά χρειάζεσαι είναι όλα όσα δε θα μπορούσες να χάσεις σ’ένα ναυάγιο, τότε ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα βήμα πιο κοντά ώστε να φτάσουμε στο πραγματικό νόημα της δικής μας ζωής. Για να γεννηθούμε κανείς δεν μας ζήτησε χρήματα! Για να είμαστε ευτυχισμένοι;

Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος!

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Η αξία του χρόνου..




Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, λέει ο λαός. Το πως προσεγγίζεται ο χρόνος από τον καθένα διαφέρει κατά πολύ όμως. Πώς γίνεται όμως αυτό, αφού η μονάδα μέτρησης είναι κοινή για όλους; Όλα κρίνονται στην ποιότητα του χρόνου. Ο χρόνος γίνεται εχθρός μας, όταν ο εαυτός μας δεν είναι φίλος μας. Υπάρχουν φορές που νομίζουμε πως ο χρόνος δεν περνάει με τίποτα. Σίγουρα όλοι το αισθάνονται αυτό στις δυσκολίες τους. Ο χρόνος τότε μοιάζει πραγματικά ''ακίνητος''.

Εν αντιθέσει, όταν κάτι καλό συμβαίνει, ο χρόνος μοιάζει να κυλάει σαν τρεχούμενο νερό. Άλλες φορές αναμένουμε διακαώς να περάσει ο καιρός και άλλες να μείνει στις ωραίες στιγμές που βιώνουμε. Τόσο αντικρουόμενο συναίσθημα, προκαλεί στον άνθρωπο ο χρόνος. Μας λείπει το τώρα και ψάχνουμε να βρούμε την σημασία στο χθες και στο αύριο.

 Όσο περισσότερο χρόνο νομίζουμε πως έχουμε, τόσο λιγότερα πράγματα πράττουμε. Δεν αφουγκραζόμαστε τον εαυτό μας και τις ανάγκες του. Αντίθετα, βάζουμε τα θέλω μας και τις ανάγκες του εαυτού μας, σε δεύτερη μοίρα. Ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Δεν γυρνάει πίσω για να διορθώσουμε λάθη και να βιώσουμε εκ νέου καταστάσεις. Οτιδήποτε συμβαίνει δεν αλλάζει.Δεν έχουμε χρόνο να ασχολούμαστε με δέκα χιλιάδες πράγματα , ελπίζοντας να νιώσουμε σημαντικοί για να εισπράξουμε όσα οι ίδιοι επιθυμούμε. Οφείλουμε να είμαστε παρόντες σε κάθε δράση μας στο τώρα, γιατί μόνο έτσι ο χρόνος που βιώνουμε έχει αξία.

Γράφει η Γωγώ Καραγκιόζη!