Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Η αξία του χρόνου..




Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, λέει ο λαός. Το πως προσεγγίζεται ο χρόνος από τον καθένα διαφέρει κατά πολύ όμως. Πώς γίνεται όμως αυτό, αφού η μονάδα μέτρησης είναι κοινή για όλους; Όλα κρίνονται στην ποιότητα του χρόνου. Ο χρόνος γίνεται εχθρός μας, όταν ο εαυτός μας δεν είναι φίλος μας. Υπάρχουν φορές που νομίζουμε πως ο χρόνος δεν περνάει με τίποτα. Σίγουρα όλοι το αισθάνονται αυτό στις δυσκολίες τους. Ο χρόνος τότε μοιάζει πραγματικά ''ακίνητος''.

Εν αντιθέσει, όταν κάτι καλό συμβαίνει, ο χρόνος μοιάζει να κυλάει σαν τρεχούμενο νερό. Άλλες φορές αναμένουμε διακαώς να περάσει ο καιρός και άλλες να μείνει στις ωραίες στιγμές που βιώνουμε. Τόσο αντικρουόμενο συναίσθημα, προκαλεί στον άνθρωπο ο χρόνος. Μας λείπει το τώρα και ψάχνουμε να βρούμε την σημασία στο χθες και στο αύριο.

 Όσο περισσότερο χρόνο νομίζουμε πως έχουμε, τόσο λιγότερα πράγματα πράττουμε. Δεν αφουγκραζόμαστε τον εαυτό μας και τις ανάγκες του. Αντίθετα, βάζουμε τα θέλω μας και τις ανάγκες του εαυτού μας, σε δεύτερη μοίρα. Ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Δεν γυρνάει πίσω για να διορθώσουμε λάθη και να βιώσουμε εκ νέου καταστάσεις. Οτιδήποτε συμβαίνει δεν αλλάζει.Δεν έχουμε χρόνο να ασχολούμαστε με δέκα χιλιάδες πράγματα , ελπίζοντας να νιώσουμε σημαντικοί για να εισπράξουμε όσα οι ίδιοι επιθυμούμε. Οφείλουμε να είμαστε παρόντες σε κάθε δράση μας στο τώρα, γιατί μόνο έτσι ο χρόνος που βιώνουμε έχει αξία.

Γράφει η Γωγώ Καραγκιόζη!

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Αυτοεξομολόγηση...



Στην οποιαδήποτε απόφαση που καλόυμαστε στην ζωή μας να πάρουμε, λειτουργούμε βασιζόμενοι στην σκέψη μας, στο ένστικτό μας, αλλά και στη γνώμη των υπολοίπων. Βασανιζόμαστε από σκέψεις , από την έννοια του σωστού και του λάθους , από το αν διαθέτουμε την τόλμη να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα μας. Οι πράξεις που θέλουμε και δεν πραγματοποιούνται γίνονται οι σκέψεις που μας καταδυναστεύουν. Οι σκέψεις μας δεν είναι ''φίλοι'' μας, αν πρώτα εμείς δεν είμαστε συμφιλιωμένοι με τον εαυτό μας.
 
Τολμώ να πω, πως αν κάτι δυσκολεύει την ίδια μας την ζωή, αυτό είναι η σχέση που δεν έχουμε κατορθώσει να χτίσουμε με τον εαυτό μας. Το υπερβολικό, το κάτι παραπάνω είναι αυτό που ο άνθρωπος συνεχώς θέλει να έχει. Ο άνθρωπος από την φύση του ζητά περισσότερα από όσα μπορεί να έχει. Χωρίς να τα αποκτά και αγνοώντας αν πραγματικά τα θέλει ή αν είναι κάτι πλασματικό στο μυαλό του πάντα του λείπει αυτό που δεν έχει.
 
Όσο πιο ψηλά επιδιώκει να φτάσει ο κάθε άνθρωπος, τόσο πιο χαμηλά νιώθει ότι βρίσκεται και προσπαθεί για το ιδανικό του. Το ιδανικό όμως δεν είναι κάτι απτό, αλλά είναι κάτι που ο καθένας εξιδανικεύει για τον εαυτό του υπό το πρίσμα των στερεοτύπων που επικρατούν στην κοινωνία. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να αλλάξει ο κοινωνικός περίγυρος και οι συνθήκες που βιώνουμε αν δεν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Η εξέλιξη για να έρθει, πρέπει να είναι εκ των έσω. Η στασιμότητα της ζωής είναι εκείνη που βλάπτει. Αν δεν σου αρέσει η πραγματικότητα και οι συνθήκες που ζεις, γιατί δεν επιδιώκεις το κάτι καλύτερο και ας κουραστείς;

Γράφει η Γωγώ Καραγκιόζη!

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Όλοι κοιτούν τον ίδιο ουρανό!

Μια φορά κι ένα καιρό δημιουργήθηκε η γη. Πάνω της υπήρχε άπλετος χώρος για να κατοικήσουν διάφορα όντα, όλα τους έμψυχα γεμάτα όνειρα, αγάπη και ελπίδα. Καθώς περνούσε ο καιρός αυτά τα όντα άρχισαν να χάνουν τον στόχο τους. Βαρέθηκαν να ζουν όλα μαζί, ήθελαν να αποκτήσουν όσο περισσότερο χώρο μπορούσαν απ'αυτή. Έτσι ξεκίνησαν να χτίζουν σπίτια, τα σπίτια αυτά ήταν χωρισμένα σε πόλεις, οι πόλεις σε χώρες και οι χώρες σε ηπείρους. Με τα σύνορα τα όντα αυτά, που ονομάζονται άνθρωποι, θεώρησαν πως θα μπορούσαν να διαχωρίσουν τους καλούς από τους κακούς, τους πλούσιους από τους φτωχούς, τους λευκούς από τους έγχρωμους, τους θρησκευόμενους από τους άθεους, τους δυνατούς από τους αδύναμους.

 Κι έτσι τα χρόνια πέρασαν.Τα σύνορα στένευαν καθώς οι άνθρωποι εκείνοι ήθελαν ακόμη περισσότερο χώρο.Πλέον δεν τους αρκούσε. Ξεκίνησαν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον για να αποκτήσουν κι άλλη γη θέτοντας σκληρούς κανόνες , που απαγόρευαν σ'άλλους να περάσουν τα σύνορα τους. Έτσι οι άνθρωποι από την αρχή της δημιουργίας τους παλεύουν για περισσότερο χώρο.
 Ας ορίσουμε μία γραμμή στο έδαφος κι ας πάρουμε ένα παιδί από τη δεξιά πλευρά κι ένα άλλο από την αριστερή. Αυτά τα παιδιά σύμφωνα με τη θέση τους έχουν μία συγκεκριμένη εθνικότητα, κουλτούρα και θέση στον παγκόσμιο χάρτη. Αν αντιστρέψουμε τις θέσεις τους, ενώ βρίσκονται τόσο κοντά το ένα με το άλλο, ποια θα είναι η διαφορά; Γιατί οι γραμμές, τα σύνορα, οι αριθμοί και η γεωγραφική τοποθεσία να καθορίζει το ποιον των ανθρώπων; Γιατί οι άνθρωποι ασκώντας πολέμους ισχυρίζονται πως διεκδικούν την ειρήνη; Ποια ειρήνη δημιουργήθηκε με πόλεμο;
 Από το διάστημα δε φαίνονται στη γη τα σύνορα μεταξύ των χωρών. Από μακριά είμαστε όλοι ένα. Σαν μήλα με διαφορετικό χρώμα. Αν τα κόψεις κρύβουν τον ίδιο σπόρο, το ίδιο σχήμα. Τί καθορίζει και αξιολογεί τους ανθρώπους;Το χρώμα, η θρησκεία, η χώρα, τα χρήματα;
 Όλοι οι άνθρωποι χορεύουν με τον ίδιο τρόπο, ερωτεύονται με το ίδιο πάθος, γελάνε με την ίδια γλώσσα, κλαίνε με τα ίδια δάκρυα, έχουν τις ίδιες βιολογικές ανάγκες. Όλοι οι άνθρωποι κοιτούν τον ίδιο ουρανό, το ίδιο φεγγάρι, ονειρεύονται, ελπίζουν φοβούνται, χαίρονται, τραγουδούν. Τί και ποιος καθορίζει την αξία των ανθρώπων; Οι άνθρωποι δεν έχουν τιμές, δεν είναι αντικείμενα, οι άνθρωποι είναι ξεχωριστοί.Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, είσαι μοναδικός ανάμεσα σε 7 δις ανθρώπων στη γη. Δεν υπάρχει άλλος που να είναι σαν κι εσένα.
 Το τέλος της ιστορίας δυστυχώς δεν το ξέρω για να σας το πω. Αν όμως ήμουν ο συγγραφέας της ιστορίας που ονομάζεται "Άνθρωπος", το τέλος θα ήταν ευτυχισμένο. Δεν θα υπήρχαν σύνορα, πόλεμοι, πλούσιοι και φτωχοί. Δε θα πέθαιναν άνθρωποι από την πείνα, δε θα σκοτώνονταν και δε θα κακοποιούνταν ζώα από τους ανθρώπους. Το 98% του Dna μας είναι ίδιο με τον πίθηκο. 2% δίνει την εξουσία στον άνθρωπο για να νιώθει ανώτερος;
 Το τέλος λοιπόν, το δικό μου τέλος θα είχε χαμόγελα, ανθρώπους χωρίς φόβο, χωρίς τρομοκρατικές επιθέσεις, ανθρώπους που αγαπούν και αγαπιούνται, ανθρώπους που θα άξιζαν την ονομασία "Άνθρωπος".
 Το δικό σου τέλος;
Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος!

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

“Σιωπηλά Δίπλα Σου”

Σιωπηλά Δίπλα Σου
            
Όσο και να φυσάει ο άνεμος εγώ είμαι εδώ..
Σου κρατάω το χέρι, δεν σε αφήνω
Μην με αφήσεις εσύ, μείνε μαζί μου
Όσο και να μαυρίζει ο ουρανός εγώ θα παραμένω δίπλα σου,
Ακόμα και αν η μπόρα πλησίαζει εγώ θα είμαι δίπλα σου και θα σου κρατάω το χέρι
Σε κοιτάζω φοβούμενη μην χαθείς μέσα στον σκούρο καιρό
Μένω εδώ, είμαι εδώ δίπλα σου και σου κρατάω το χέρι δεν σε αφήνω
Θα γίνω ο ήλιος σου , η ελπίδα σου, το στήριγμα σου
Μόνο μην με αφήσεις μείνε δίπλα μου σταθερή και δυνατή
Άσε εμένα να πονέσω να κλάψω μόνο μείνε δίπλα μου, μην με αφήσεις…
Πάντα δίπλα σου φορώντας στο πρόσωπο μου την μάσκα του χαμόγελου..
 

Γράφει η Άννα Γεωργίου!

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Τί θα πει ο κόσμος;

Από μικρούς μας μυούν στη σημασία της άποψης των άλλων: "Μην το κάνεις αυτό μας βλέπει ο κόσμος", "Θέλεις να γίνουμε ρεζίλι στον κόσμο;", "Θα χωρίσεις παντρεμένη γυναίκα; Τί θα πει ο κόσμος";  Έτσι εισχωρεί βαθιά μέσα μας αυτό το μικρόβιο,αν το επιτρέψουμε, όχι μόνο εγκαθίσταται για πάντα αλλά καθορίζει πολλές φορές τις πράξεις και τα λεγόμενά μας. Εγώ θα ήθελα όμως να αναφερθώ στις σκέψεις.
 Τις σκέψεις σου που κανείς δεν μπορεί να ανακαλύψει, να κρίνει, να αντιληφθεί. Οι σκέψεις δε φορούν προσωπεία, δεν προσποιούνται. Είναι αληθινές. Είναι το μόνο αληθινό, συνήθως, πάνω σου. Η απόσταση των σκέψεων με των πράξεων καθορίζεται από πολλούς παράγοντες. Στο συγκεκριμένο θέμα ας επικεντρωθούμε σ'όλους τους κριτές σου, στους γείτονες, στο χωριό, στους συμμαθητές σου αλλά και στους αγνώστους. Όταν είσαι πολύ καλός-αγαθός θεωρήσε αφελής, όταν πάλι είσαι πιο αυστηρός και σοβαρός σε κατονομάζουν κακό, ψυχρό. Πάντα ανεπαρκής, πάντα άξιος σχολιασμού. Άραγε τί θέλει αυτός ο κόσμος; Με τί είναι ευχαριστημένος; Ένα είναι το σίγουρο:Δεν είναι ευχαριστημένος με τη δική του ζωή, αν ήταν, η καθημερινότητά του θα τον πληρούσε τόσο που δεν θα είχε το περιθώριο να ασχοληθεί με τη σου. 
 Οφείλεις να αγνοήσεις τα κίνητρα και τα αίτια, που τους ωθούν ώστε να σε σχολιάσουν ή να σε κρατούν μακριά απ' αυτό που πραγματικά επιθυμείς. Οφείλεις να σκεφτείς εσένα. Να αγαπήσεις εσένα. Να ενδιαφερθείς για σένα. Πόσο χρόνια είσαι διατεθειμένος να χαραμίσεις ώστε να καλύψεις τα "πρότυπα" του κόσμου; Ο κόσμος δεν έχει πρότυπα. Όλα τον ενοχλούν και τίποτα δεν θαυμάζει.Πότε εξάλλου προσφέρει απλόχερα τα θετικά του σχόλια; Εξάλλου ποια η ανάγκη σου για θαυμασμό και αποδοχή;
 Ξύπνα το πρωί, άνοιξε την ντουλάπα με τα προσωπεία σου και πέταξε τα στον κάδο. Γίνε ο εαυτός σου, αυτός που ίσως δυσκολεύεσαι να θυμηθείς που τον άφησες, που τον καταχώνιασες για να μην εκτεθεί, για να μην πληγωθεί. Κάνε αυτό που σου αρέσει, ξεκίνα από σήμερα.

 Τσαλακώσου, εκφράσου, παίξε εκεί που όλοι είναι σοβαροί, προχώρα, χώρισε, μίλα, κάνε μία πρόταση, διεκδίκησε αυτό που φοβάσαι. Κανείς δεν είναι άξιος να κρίνει τον άλλον. Είσαι ίσος με τους άλλους αλλά όχι κατώτερος. Βάλε ακουστικά, διάφανα και προχώρα. Μην ακούς κανέναν. Απαγόρευσε σ'όλους τους κοντινούς σου ανθρώπους να σε βυθίσουν στα δεσμά που προσπαθεί να σου προσθέσει το σύγχρονο "φαίνεσθαι". Ποιος νοιάζεται γιαυτό;
 Δεν ζήτησες κριτές ποτέ.Δεν σε νοιάζει ο κόσμος. Τα χρόνια περνούν. Αν εσύ καταπιέσεις όλα σου τα "θέλω" για τον κόσμο, πόσο σίγουρος είσαι πως αυτός θα καταπιέσει τα δικά του για σένα;
 Αν είχες την ευκαιρία να εξαφανίσεις όλους τους ανθρώπους ή αν ξυπνούσες ξαφνικά και μία ημέρα κανείς δεν σ' έβλεπε ή δεν μπορούσε να σε σχολιάσει, τί θα έκανες; Ποιον χαρακτήρα θα έβγαζες στην επιφάνεια; Ποια κρυμμένη αλήθεια θα ήθελες να εκφράσεις; 
 Δεν οφείλεις τίποτα στον κόσμο. Δεν οφείλει τίποτα κι αυτός σ'εσένα. Εσύ επίλεξε τους συμβούλους σου και δέξου μόνο τις δικές τους απόψεις. Κανείς όμως δεν σε ξέρει καλύτερα από εσένα τον ίδιο. Κανείς δεν θα γυρίσει το χρόνο πίσω για να σε βοηθήσει να αλλάξεις όλα όσα φοβήθηκες να πράξεις. Κανείς δεν θα σου πει ποτέ "Όλος ο κόσμος σ'αγαπάει, σ' εκτιμάει". Οπότε τί περιμένεις; Να παίξεις τους ρόλους που σου αναθέτουν ή να είσαι ο εαυτός σου;
Αν λοιπόν σε ρωτήσει ποτέ κάποιος για κάτι που θέλεις να κάνεις"Τί θα πει ο κόσμος", μπορείς εύλογα να απαντήσεις "Δε θυμάμαι ποτέ να τον ρώτησα". Μην ακούς τί λέει ο κόσμος αλλά η καρδιά σου.Γίνε ξανά ΕΣΥ. Η πρόκληση δεν είναι να είσαι κάποιος άλλος.Η πρόκληση είναι να είσαι ο εαυτός σου.

Υ.Γ=Δυο είναι οι επιλογές: Ο κόσμος ή εσύ;

Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος!

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Πώς φεύγουνε;

Ενώ οδηγούσα άκουσα ένα αγαπημένο τραγούδι (το οποίο είναι αναρτημένο στο τέλος του άρθρου) που με ώθησε στο να γράψω αυτό το κείμενο. Άραγε πόσο δύσκολο είναι να φύγεις από μία ανθρώπινη σχέση; Να σπάσεις τα δεσμά; Να πας κόντρα στη συνήθεια; Πώς μπορείς να αντιληφθείς ότι μία ανθρώπινη σχέση έκανε τον κύκλο της;
 Λόγω των συνθηκών, λόγω των προτύπων που μας έχει επιβάλλει η κοινωνία, η τηλεόραση, οι ταινίες, τα βιβλία ο αδέσμευτος άνθρωπος είναι αναγκαστικά και ο δυστυχισμένος. Παρουσιάζεται πάντα μόνος, ελλιπής, ζώντας μία ζωή που δεν έχει σκοπό και που δεν είναι πλήρης. Υπάρχει πολλή μοναξιά εκεί έξω. Όλοι αναζητούν τη συντροφικότητα. Άλλοι δημιουργώντας ανέλπιστες σχέσεις, ρίχνοντας τις απαιτήσεις τους με μοναδικό σκοπό να μην είναι μόνοι. Άλλοι πάλι "τραβούν από τα μαλλιά" τελειωμένες σχέσεις για να μην μείνουν μόνοι. Ανέχονται καταστάσεις, υποκύπτουν στη δύναμη της συνήθειας περιμένοντας , συνήθως, ένα πάτημα, έναν άνθρωπο για να χωθούν αμέσως μαζί του σε μία καινούργια σχέση πριν καν τερματίσουν την προηγούμενη.
 Επειδή αυτές τις κατηγορίες των ανθρώπων δεν τις εκτιμώ ιδιαίτερα, θα αναλύσω κυρίως τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να αντιληφθούμε αν μία σχέση έχει φτάσει στο τέλος της.
 Όταν αγαπάς έναν άνθρωπο, όταν έχεις μοιραστεί στιγμές μαζί του και δυσκολίες είναι πολύ δύσκολο να τον αφήσεις. Ο χωρισμός είναι ένας "μικρός θάνατος". Κάτι τελειώνει. Συνήθως οριστικά. Οφείλεις όμως να είσαι ειλικρινής. Να σταματήσεις κάτι όταν πρέπει. Μα πώς θα ξέρω ότι ο κύκλος αυτός έκλεισε;
 Δυο παράγοντες πάντα σκέφτομαι:Ο χρόνος και οι ευκαιρίες. Ο χρόνος ο οποίος σταματά, παγώνει, δε κυλά, και μαζί του παγώνουν τα χαμόγελα, οι εκπλήξεις, η ερωτική επαφή(η οποία είναι από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες σε μία σχέση), ο ενθουσιασμός και η ανάγκη της τριβής. Τα λεπτά πλέον δεν κυλούν γρήγορα, οι συζητήσεις μειώνονται αισθητά με αποτέλεσμα να μην βρίσκεις πλέον θέματα να συζητήσεις ενώ παλαιότερα έβρισκες σε καθημερινή βάση, κι ας μην ήταν σημαντικά.Ο χρόνος που ίσως φοβάσαι να περάσεις με τον εαυτό σου, ο χρόνος που θα μπορούσες να αφιερώσεις σ'εσένα, στους φίλους που ξέχασες στον στόχο που παραγκώνισες.
 Οι ευκαιρίες. Αν έδωσες όσες εσύ θεωρούσες επαρκείς. Όλες οι σχέσεις ανεβοκατεβαίνουν. Δεν γίνεται με την πρώτη δυσκολία να σταματάμε όποια προσπάθεια έχουμε χτίσει, ό,τι έχουμε επενδύσει. Κάποια στιγμή όμως οι ευκαιρίες τελειώνουν, ή πρέπει να τελειώσουν. Έτσι αφού δοκιμάσαμε και χρησιμοποιήσαμε όλα μας τα "όπλα" πλέον δεν έχουμε τίποτα. Η κατάσταση δεν διορθώνεται, τα συναισθήματα δεν μεταβάλλονται και η μοναξιά διεισδύει στη σχέση μας, ενώ είμαστε με έναν άνθρωπο σε απόσταση αναπνοής, τον αισθανόμαστε χιλιόμετρα μακριά.
 Δεν αξίζει να ταλαιπωρούμε κανέναν άνθρωπο. Όσο κι αν πονάει η αλήθεια, πάντα εκτιμάται στο τέλος. Οι άνθρωποι δεν είναι πιόνια σε μία παρτίδα σκάκι. Είναι εύθραυστες ψυχές που αξίζουν την προσοχή μας.
 Να μάθουν να χωρίζουν οι άνθρωποι. Να φεύγουν τη σωστή στιγμή. Συνήθως η σωστή στιγμή αποκαλύπτεται αφού έχουμε φύγει από αυτή τη σχέση. Η ενδοσκόπηση και η αυτοκριτική πάντα βοηθούν να αντιληφθούμε πού βρισκόμαστε.
 Πώς φεύγουνε λοιπόν; Μία φράση μόνο μου έρχεται στο μυαλό "Όταν βρίσκεσαι σ'ένα αδιέξοδο το μόνο που ΄έχεις να κάνεις είναι να βγεις από εκεί που μπήκες". 


Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος!

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Συνέντευξη για τη σελίδα Booktopick

Η πρώην συμφοιτήτρια και νυν συνάδελφος (φιλόλογος) Χριστίνα Ραφτοπούλου αποφάσισε να δημιουργήσει μία υπέροχη σελίδα, η οποία προτείνει τα "must" βιβλία για να διαβάσουμε. Έτσι εμείς θελήσαμε να της κάνουμε ορισμένες ερωτήσεις ώστε να μάθουμε καλύτερα τόσο τον στόχο της σελίδας όσο και την άποψη της για τη θέση του βιβλίου στην Ελλάδα του 2017.

1)Ως πλέον πτυχιούχος φιλόλογος ποια ήταν η αφορμή για να δημιουργήσεις τη σελίδα "booktopick".Τί πραγματεύεται η σελίδα;
Η ιδέα ξεκίνησε ένα απόγευμα. Είχα μόλις τελειώσει ένα βιβλίο και έψαχνα το επόμενο αναζητώντας απόψεις άλλων αναγνωστών στο διαδίκτυο. Κοιτώντας διάφορες ιστοσελίδες αισθάνθηκα την ανάγκη να ξεκινήσω μόνη μου μία προσπάθεια κριτικής βιβλίων και γι’ αυτό δημιούργησα τη συγκεκριμένη σελίδα, με σκοπό αρχικά να προσφέρω ένα πλήθος απόψεων για λογοτεχνικά βιβλία και δευτερευόντως να μπορώ να ικανοποιήσω την ανάγκη μου για έκφραση. Στο επίκεντρο της ιστοσελίδας βρίσκεται το λογοτεχνικό βιβλίο. Μαζί με μία ομάδα αξιόλογων βιβλιοφάγων διαβάζουμε βιβλία και γράφουμε την άποψή μας γι’ αυτά. Σε δεύτερο πλάνο, η ιστοσελίδα διαθέτει ακόμα τρεις κατηγορίες, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν συνεντεύξεις ή απόψεις για πρόσωπα που προσφέρουν στην κοινωνία, νέα και άρθρα με θέματα γενικότερου ενδιαφέροντος.

 2)Με ποιο κριτήριο επιλέγεις τα βιβλία που εντάσσεις στην σελίδα σου;
Το κριτήριο είναι αρχικά προσωπικό. Διαβάζουμε βιβλία της αρεσκείας μας και στη συνέχεια μιλάμε γι’ αυτά. Βέβαια, προσπαθούμε –αν και είμαστε ακόμα στην αρχή- να συμπεριλάβουμε βιβλία όλων των ειδών, ώστε να καλύπτουμε τις ανάγκες των περισσοτέρων αναγνωστών και αναγνωστριών μας. Φυσικά, είναι σημαντικό για εμάς τα βιβλία που παρουσιάζουμε να είναι αξιόλογα, δηλαδή καλογραμμένα, προσεγμένα, με ένα καλό λογοτεχνικό υπόβαθρο.

3)Ποια είναι τα τρία βιβλία που σε έχουν στιγματίσει και για ποιο λόγο;
Το πρώτο βιβλίο που με στιγμάτισε ήταν το Σοφία της Ζωρς Ζαρή. Το διάβασα πρώτη φορά στην τετάρτη δημοτικού κι ήταν το πρώτο βιβλίο, με το οποίο έμαθα να φαντάζομαι την ιστορία που διαβάζω με το νου μου. Το έχω ξαναδιαβάσει αμέτρητες φορές και πάντα νιώθω  τη χαρά που μου είχε αφήσει τότε. Αν και δυσκολεύομαι να αποφασίσω ποιο είναι το αγαπημένο μου φαγητό ή η αγαπημένη μου ταινία, στην ερώτηση ποιο είναι το αγαπημένο μου βιβλίο έχω βρει την απάντηση. Είναι η Μεγάλη Χίμαιρα του Καραγάτση και αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο που επιλέγω. Ο λόγος του συγγραφέα, ο εσωτερικός μονόλογος, η υπόθεση κάθε φορά που το διαβάζω με παρασύρουν. Το θεωρώ αριστούργημα, γεμάτο πάθος, συγκίνηση και εκρήξεις. Τρίτο βιβλίο που με στιγμάτισε είναι το Ο Θείος Αβραάμ μένει πάντα εδώ της Έλενας Χουζούρη. Πέρα από το ότι πρόκειται για εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο, ο λόγος που με άγγιξε είναι γιατί προσωπικά ήξερα πολύ λίγα πράγματα για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων και μέσα από αυτό το βιβλίο ήρθα ένα βήμα πιο κοντά στην ιστορία αυτών των ανθρώπων. Έμαθα αρκετά αλλά το κυριότερο είναι ότι με παρακίνησε να αναζητήσω κι άλλες πληροφορίες, πράγμα που σημαίνει ότι κατά τη γνώμη μου, το βιβλίο έχει ήδη πετύχει το στόχο του. Τα δύο τελευταία βιβλία βρίσκονται ήδη στην ιστοσελίδα –δεν γινόταν να μην είναι τα πρώτα που θα ανέβαζα.
4)Θεωρείς πως οι Έλληνες διαβάζουν βιβλία;
Σίγουρα το εύχομαι! Θεωρώ πάντως πως υπάρχουν αρκετοί Έλληνες και Ελληνίδες που αγαπούν τη λογοτεχνία. Βέβαια δεν είμαι σίγουρη αν το ποσοστό τους είναι ικανοποιητικό. Κατά τη γνώμη μου αναγνώστης/τρια δεν είναι αυτός/η που θα διαβάσει φευγαλέα ένα βιβλίο. Για μένα αναγνώστης/τρια είναι ο άνθρωπος που καταπιάνεται σε βάθος με ένα βιβλίο, που αφήνεται σε αυτό ολοκληρωτικά.

5)Υπάρχει επαρκής εκπαίδευση και κίνητρο στο σχολείο για να ευαισθητοποιηθούν οι μαθητές και να αγοράσουν βιβλία;
Πιστεύω πως υπάρχουν αξιόλογοι εκπαιδευτικοί που προωθούν την ανάγνωση βιβλίων και γενικότερα τη  λογοτεχνία. Συχνά για παράδειγμα βλέπουμε να διοργανώνονται στις τάξεις ανταλλακτικές βιβλιοθήκες, ή παρουσιάσεις βιβλίων, κυρίως βέβαια στο Δημοτικό. Ανεβαίνοντας βαθμίδα, στο Γυμνάσιο και ειδικά στο Λύκειο, θεωρώ ότι τα πράγματα αλλάζουν δραματικά. Αρχικά, το μάθημα της Λογοτεχνίας απαξιώνεται τόσο από τους μαθητές/τριες όσο κι από τους καθηγητές/τριες. Ο τρόπος διδασκαλίας είναι τόσο λανθασμένος, που αντί τα παιδιά να αγαπήσουν τη λογοτεχνία, να τη δουν σαν διασκέδαση, την αποστρέφονται. Από τη στιγμή που καλούνται να γράψουν ασκήσεις ή να αποστηθίσουν τις ερμηνείες του καθηγητή ή της καθηγήτριας, αυτόματα η λογοτεχνία χάνει τη μαγεία της και τα παιδιά τη βλέπουν ως ένα υποχρεωτικό μάθημα. Αν βελτιώσουμε τη σχέση των μαθητών/τριων αρχικά με το μάθημα της Λογοτεχνίας και μετέπειτα με τα ίδια τα βιβλία, εκτιμώ ότι σύντομα το ποσοστό των αναγνωστών/τριων θα αυξηθεί.

6)Κάποιοι θεωρούν πως το βιβλίο είναι ένα σχετικά "ακριβό" δώρο ειδικά για τους βιβλιοφάγους που διαβάζουν μία σημαντική ποσότητα μέσα σ'ένα μήνα.Ποια η άποψη σου;

Συμφωνώ απολύτως! Επιλέγω πολύ συχνά το βιβλίο ως δώρο, καθώς θεωρώ ότι προσφέρει πολλά περισσότερα από ένα ρούχο ή ένα κόσμημα. Και το επιλέγω ακόμα πιο πολύ για κάποιον/α που δεν είναι βιβλιοφάγος. Και ο λόγος είναι απλός. Για να του/της δώσω το κίνητρο και την ευκαιρία να γίνει. Αν το έχεις το βιβλίο αυξάνονται οι πιθανότητες κάποτε να το ανοίξεις. Πάντα βέβαια ψάχνω πολύ προσεχτικά το βιβλίο που θα δωρίσω, έτσι ώστε να ταιριάζει στα ενδιαφέροντα του/της αποδέκτη/τριας για να είναι πιο πιθανό να το διαβάσει. Φυσικά όταν λαμβάνω εγώ δώρο ένα βιβλίο χαίρομαι ιδιαιτέρως και το «καταβροχθίζω» αμέσως.

7)Ποιος ο στόχος σου για τη σελίδα, ποιες οι πιθανές δυσκολίες και για ποιο λόγο να ακολουθήσει κάποιος τη σελίδα;

Στόχος μου είναι αρχικά να ξέρουν όλοι/ες οι αναγνώστες/τριες ότι υπάρχει μία λίστα που θα τους/τις σώσει όταν θα βρεθούν στο αδιέξοδο του «και τώρα ποιο βιβλίο να διαβάσω;». Αυτό όμως που με ενδιαφέρει πολύ είναι μέσα από την ιστοσελίδα να δείξω στους ανθρώπους που δεν διαβάζουν βιβλία πόσα πολλά χάνουν και να τους πείσω να ξεκινήσουν αμέσως. Κι αυτή βέβαια είναι και η μεγαλύτερη δυσκολία. Επομένως, είτε κάποιος/α είναι βιβλιοφάγος και θέλει να έχει πάντα κοντά του μία λίστα βιβλίων, είτε δεν είναι αλλά αφήνει ένα παραθυράκι στο να γίνει, πρέπει να μας ακολουθήσει για να γίνουμε μία μεγάλη παρέα αναγνωστών. Αυτό που θεωρώ εγώ σημαντικό είναι πως προσεγγίζουμε τα βιβλία, με τη ματιά του απλού αναγνώστη, συνεπώς μπορεί ο καθένας/η καθεμία να βρει το βιβλίο που του ταιριάζει! Καλούμε λοιπόν όσους/ες αγαπούν έστω και λίγο τη λογοτεχνία να μας ακολουθήσουν και να ανταλλάξουμε απόψεις.

Ευχαριστούμε την Χριστίνα Ραφτοπούλου και τη σελίδα της booktopick.Μπορείτε να την επισκεφθείτε εδώ: https://www.facebook.com/booktopick/?fref=ts